Gedicht van de maand: Ziek

ZIEK

Mijn hemel, wat voel ik me verrot
Echt, ben leeg, slap, gaar en helemaal kapot
Ben een dweil, een nat pak met zweet op m’n pan
Diep onder m’n dekbed verscholen, ik tegen de rest van het land
Continu verhit, tevens koud
Ademhalen gaat moeizaam want het is zo benauwd
Welke virus heeft zich meester gemaakt over mij
Die vraag dwaalt als enige door m’n hoofd
M’n kop doet ongelofelijk veel pijn
M’n lichaam is al dagen verdoofd
Dit gevoel is zeker niet fijn
Het antwoord moet ik schuldig blijven
Heb geen idee wat het is
Niet de drank, verkeerd eten of kou gevat
Dus geen bier, kebap, geen sjaal of patat
Een plakkaatje heb ik niet gelegd
Want daarvoor is simpelweg m’n maag te onbelegd
Water binnenhouden behoort nu niet tot de mogelijkheden
Gal spugen heb ik als enige momenteel onder de leden
Over eten kan ik alleen maar zwijgen
De gedachte eraan maakt t al dat ik ga hijgen
Je hoort het goed, geen eten voor deze jongen vandaag
Zelfs het denken eraan maakt me al traag
Hopelijk zie ik vandaag nog een kans
En breekt in mijn hoofd nog een lans
Om op te staan, uit mijn bed te gaan
En er uit te blijven, zonder te verstijven
Op de bank kan ik dan liggen gaan
Als mijn hoofd mijn hersens tenminste kunnen verstaan
Een beetje zinloos zappen voor de tv
Is de opdracht die ik mezelf dan mee geef
Meer zit er absoluut niet in
Want ik voel me zo verschrikkelijk min
Ineens denk ik aan een banaan
En besluit ik even langs de plee te gaan
Van voor weet ik niet meer hoe ik van achter ben
En andersom weet ik niet of ik mezelf herken
Toch maar terug naar m’n bed?
Het klinkt als een heel aantrekkelijke zet
Waar ik moet zijn ben ik niet
En waar ik ben is een onbekend gebied
Wellicht komt er vandaag nog een herkenbaar punt voorbij
En kan ik instappen in die reddende trein
Zodat ik de rust krijg waar ik o zo naar verlang
Zonder na te denken over dit soort teksten waar ik geen zak mee kan

Gumus

Geef een reactie